ΒΙΝΤΕΟ - ΑΜΦΙΠΟΛΗ - ΝΕΑ 3D ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΟΠΩΣ ΔΕΝ ΤΗΝ ΕΧΕΤΕ ΞΑΝΑΔΕΙ...

Δείτε το νέο συγκλονιστικό τρισδιάστατο βίντεο, στο οποίο ξεδιπλώνεται όλο το μεγαλείο του περίτεχνου και επιβλητικού τύμβου της Αμφίπολης
http://dimotikosafari.blogspot.gr/2014/12/3d.html

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΔΕΠΙΣ ΜΕ ΤΟ ΔΗΜΑΡΧΟ ΩΡΩΠΟΥ

Τα Μέλη του Προεδρίου της Δημοτικής Επιτροπής Ισότητας των Φύλων του ΔΩ, την Τρίτη 9 Δεκεμβρίου 2014, πραγματοποίησαν συνάντηση με τον Δήμαρχο Ωρωπού κ, Θωμά Ρούση, παρουσία της Περιφερειακής Συμβούλου κας Ιωάννας Στεργίου και των στελεχών της ΚΕΔΕ κα Ανθή Βαλαβάνη & κα Βασιλική Γκοτσοπούλου.
Συζητήθηκαν θέματα σχετικά με τις Ενέργειες της ΔΕΠΙΣ
Ευχαριστούμε τον κο Δήμαρχο για αυτή την θερμή και ουσιαστική συνάντηση.

ΠΩΣ ΝΑ ΠΑΡΑΓΓΕΙΛΕΤΕ ΚΑΦΕ ΣΕ 26 ΧΩΡΕΣ

Ένα κατατοπιστικό γράφημα

Βρίσκεστε στο εξωτερικό και θέλετε να παραγγείλετε καφέ. Θέλετε όμως να δοκιμάσετε και το τοπικό ρόφημα της εκάστοτε χώρας αλλά αγνοείτε τα... ήθη και τα έθιμα στον τομέα του καφέ.

Ένα γράφημα ωστόσο έρχεται για να σας λύσει τα χέρια: σε αυτό απεικονίζονται 31 τρόποι για να πιεις έναν καφέ, σε 26 χώρες.

Από το γράφημα δεν λείπει, φυσικά και η Ελλάδα με τον περίφημο φραπέ!

http://www.newsbeast.gr/world/arthro/765842/pos-na-paraggeilete-kafe-se-26-hores/

Παιδί με οστρακιά: Τι πρέπει να κάνετε

μπορεί να παρουσιάσει πυρετό, πόνο στην κοιλιά, εμετούς ή πονόλαιμο.

Η οστρακιά είναι παιδική ασθένεια που οφείλεται στο μικρόβιο που λέγεται β-αιμολυτικός στρεπτόκοκκος. Το συγκεκριμένο μικρόβιο παράγει μια ουσία (τοξίνη), η οποία προκαλεί το χαρακτηριστικό εξάνθημα στα ευαίσθητα παιδιά.

Δεν προκαλούν όλοι οι στρεπτόκοκκοι οστρακιά, ούτε εκδηλώνουν όλα τα παιδιά την ασθένεια. Μπορεί δύο αδέρφια να μολυνθούν από τον ίδιο στρεπτόκοκκο και μόνο το ένα να εμφανίσει οστρακιά.

Συμπτώματα

Το παιδί μπορεί να παρουσιάσει πυρετό, πόνο στην κοιλιά, εμετούς ή πονόλαιμο. Το εξάνθημα εμφανίζεται δυο μέρες μετά, ξεκινά από το λαιμό και το πρόσωπο ενώ αφήνει ανεπηρέαστη την περιοχή γύρω από το στόμα.

Το εξάνθημα παρουσιάζεται πρώτα κάτω από τις μασχάλες και στους βουβώνες και στη συνέχεια επεκτείνεται σε όλο το σώμα. Το εξάνθημα αποτελείται από μικρές κόκκινες κηλίδες οι οποίες δίνουν την εντύπωση του βελούδου. Εξαφανίζεται αν το πιέσετε με το χέρι.

Γύρω από τις αρθρώσεις στα παιδιά με οστρακιά μπορεί να παρατηρήσετε κόκκινες γραμμές, που λέγονται σημείο Pastia. Το εξάνθημα διαρκεί 4-5 μέρες και σταδιακά εξαφανίζεται ξεφλουδίζοντας το δέρμα.

Η γλώσσα στα παιδιά με οστρακιά στην αρχή είναι άσπρη, στη συνέχεια γίνεται κατακόκκινη και η επιφάνεια της μοιάζει με την επιφάνεια της φράουλας για αυτό λέγεται μοροειδής γλώσσα. Οι αμυγδαλές παιδιού με οστρακιά είναι κόκκινες και καλυμμένες με πύο. Επίσης οι αδένες στο λαιμό μπορεί να είναι διογκωμένοι.

Ο χρόνος που χρειάζεται για να εκδηλώσει την οστρακιά ένα παιδί που ήρθε σε επαφή με το μικρόβιο είναι 2-7 μέρες.

Η οστρακιά μεταδίδεται με τις εκκρίσεις της μύτης ή του λαιμού. Επίσης ένα παιδί μπορεί να μολυνθεί αν έρθει σε επαφή με το δέρμα αρρώστου με μολυσματικό κηρίον (μόλυνση του δέρματος από στρεπτόκοκκο) ή αν μοιραστεί μαζί με το άρρωστο παιδί την ίδια πετσέτα ή άλλα ρούχα.

Διάρκεια

Ο πυρετός σε παιδί με οστρακιά συνήθως υποχωρεί σε 3-4 μέρες. Το εξάνθημα της οστρακιά εξαφανίζεται σε 5-6 μέρες. Την υποχώρηση του εξανθήματος της οστρακιάς ακολουθεί το ξεφλούδισμα δέρματος, το οποίο διαρκεί 5-10 μέρες.

Επιπλοκές

Οι κυριότερες επιπλοκές της οστρακιάς είναι:

1. Ρευματικός πυρετός (προσβάλλει τις αρθρώσεις και την καρδιά)

2. Απόστημα γύρω στις αμυγδαλές

Θεραπεία

-Αντιβιοτικό που θα συνταγογραφήσει ο παιδίατρος

-Αντιπυρετικά, κατά προτίμηση παρακεταμόλη για τον πυρετό

-Αν το παιδί είναι μεγάλο, μπορεί να κάνει γαργάρες με κάποιο αντισηπτικό φάρμακο

-Φάρμακα για την περιποίηση του δέρματος που θα σας συστήσει ο παιδίατρος

-Χορήγηση υγρών και μαλακών τροφών γιατί συνήθως τα παιδιά δυσκολεύονται να καταπιούν.

Φροντίστε το παιδί που έχει οστρακιά να μην έρχεται σε επαφή με τα άλλα μέλη της οικογένειας, ειδικά αν σε αυτή υπάρχουν βρέφη. Επίσης πλένετε πολύ καλά τα χέρια σας όταν περιποιείστε το άρρωστο παιδί.

onmed
http://www.tampouloukia.gr/2014/12/ostrakia.html?utm_source=feedburner&utm_medium=feed&utm_campaign=Feed%3A+tampouloukia%2FeTOn+%28%CE%A4%CE%B1+M%CF%80%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%BF%CF%8D%CE%BA%CE%B9%CE%B1%29

Ντιάλιθ” ιμ Χριστάκη

Δημοσιεύω σήμερα ένα σύντομο, σπαραχτικό διήγημα που έχει και γλωσσικό ενδιαφέρον, το «Ντιάλιθ” ιμ Χριστάκη», από την ομώνυμη συλλογή διηγημάτων του Θεσπρωτού συγγραφέα Σωτήρη Δημητρίου (1955-). Πρόκειται για την πρώτη συλλογή διηγημάτων του Δημητρίου (1987) και, αν δεν κάνω λάθος, το βιβλίο είναι σήμερα εξαντλημένο.
Η φίλη Μαρία, που πληκτρολόγησε το διήγημα, έψαξε επίσης και βρήκε πώς αποδίδονται μερικές φράσεις και τραγούδια που είναι στα αλβανικά (ή ανακατεμένα με ελληνικά) -νομίζω μόνο μια λέξη μάς λείπει.
Ζάντζες, ηπειρώτικη λέξη, είναι ιδιοτροπίες, νάζια, καμώματα.
Τσάκινο είναι το λεπτό ξυλαράκι.
Ντιάλιθ” ιμ Χριστάκη
Από ’να πείσμα την πήρε.
Δεν τον πολυένοιαζε, μα πέσαν να τον φάνε οι δικοί του.
«Καλά, το ’χασες τελείως; Να μπάσουμε σπίτι μας την Αρβανίτω, την τέτοια, την πάντοια;»
Ιδίως οι αδερφές του ήταν κατηγορηματικές:
«Σπίτι μας δεν μπαίνει η παλιοσκιπιτάρ».
Βέβαια, πιο πολύ απ’ τη φυλετική της ιδιότητα τις πείραζε που, όταν έμπαινε στο φούρνο τους, σαν κάτι να ομόρφαινε.
Σε φούρνο λοιπόν τη γνώρισε.
Γερή, νοστιμούλα – ε, θεόφτωχη ήταν μα τα ’χε περασμένα κι αυτός τα τριάντα πέντε.
Δεν μπήκε σε οικογένεια η κοπέλα, μπήκε σε φιδοφωλιά. Μούτρα, μισόλογα, ξεθέωμα στις δουλειές, κι ο άντρας έκανε το πείσμα αδιαφορία. Βολεύτηκε. Τέρμα.
«Και να τ’ αφήσεις αυτά τα μιρ και τα μιρ. Δεν είναι Αρβανιτιά εδώ. Μπήκες σε σπίτι ρύζι καρολίνα. Τ’ άκουσες; Σε κάναμε άνθρωπο.»

Τόσο πολύ την εφόβισαν που, σαν της ερχόταν ακάλεστη καμιά λέξη στα χείλη, προλάβαινε και χτύπαγε δυνατά με τη χούφτα της το στόμα.
Τη μάνα της είχε μονάχα. Βρήκαν τρόπο οι αδερφές να τις ξεσμίξουν.
«Έρδε πράπε, μάνα[i]», έλεγαν και ξεκαρδίζονταν, όταν την έβλεπαν.
Με το σύζυγο η επαφή ήταν μονάχα σαν την πλάκωνε με το κεφάλι μόνιμα πάνω απ’ το δικό της να την τρυπάει με το πηγούνι του. Έμεινε έγκυος και η κατάσταση ίδια. Την έπαιρνε απ’ τις τρεις το πρωί στο φούρνο. Κατόπι στο σπίτι να τους περετεύει όλους. Το ’ριξε το παιδί.
Τότε είναι που δεν ήξεραν τι έλεγαν: «Επίτηδες, η παλιοβρόμα, ποιος ξέρει τι έκανε!» και «όταν σ’ τα λέγαμε εμείς!».
Πού να ξεσπάσει κι αυτός, σήκωσε χέρι και το καθιέρωσε. Το ψωμί άρπαζε, το κορμί της το πλήρωνε.
Ξανάμεινε έγκυος και παρακάλαγε νυχτοήμερα το Θεό να γεννήσει καλά για να τους ημερέψει.
Καθάρισε κι ένα χώρο στην καρδιά της κι έμεινε εκεί μέσα, όσο μπορούσε μακριά από φούρνους κι αδερφές. Καθάρισε το χώρο κι έβαλε και την Παναγία μέσα να τη βοηθήσει. Δε γνώριζε άλλον τρόπο ούτε είχε άλλον άνθρωπο.
Η μάνα της ερχόταν αραιά, καθόταν σιωπηλή κι έφευγε γρήγορα.
Κάποτε πήγε να της μιλήσει και την έκοψε.
«Βουβάσου, έχεις άντρα, χόρτασες ψωμί.»
Γέννησε, μα ούτε η καρδιά της ούτε η Παναγία νίκησαν το φούρνο και το τσαλαπάτημα.
Γέννησε άρρωστο παιδί. Μογγολικό.
Τότε έγινε η εχθρότητα. Ούτε κουβέντα πια, και την πιο άχρωμη!
Μονάχα την κοίταζαν, ποιος ξέρει πώς, γιατί ένιωθε το κορμί της να φοβάται και να ’ναι σε άμυνα.
Έφτανε η νύχτα να πλαγιάσουν κι έτρεμε σαν πλάγιαζε και κείνος. Δεν της είπε λέξη για το παιδί, και νόμιζε πως θα την κόψει χίλια κομμάτια. Κάθε βράδυ αυτό περίμενε.
Εντέλει, την έδιωξε απ’ το κρεβάτι του.
Τους έδωσαν, σ’ αυτή και το παιδί, μια κάμαρη και καμιά φορά ερχόταν και τη βάτευε στα γρήγορα.
Αν δεν είχε κείνο το άρρωστο πλάσμα, θα τρελαινόταν, θα σκοτωνόταν. Λες και το ’νιωθε το νήπιο, την έσφιγγε με δύναμη άντρα, από τριών ημερών.
Σ’ αυτό το αγκάλιασμα βρήκε παρηγοριά.
Αχώριστοι.
Ο τρόμος όμως, μέσα της. Όταν, σπάνια, ήταν μονάχοι στο σπίτι, πήγαινε να του τραγουδήσει στ’ αρβανίτικα, κι όλο και χωνόταν κάνα μουσούδι απ’ την πόρτα και τη σούβλιζε με τα μάτια.
Είδε κι απόειδε, τα ’θαψε όλα μέσα της: τα μικρά της χρόνια, την αγάπη, τις φιλενάδες της. Έθαψε τις τρεχάλες, τα πεζούλια, τις μυγδαλιές. Έθαψε βλέμματα πονεμένα, γελούμενα∙ βλέμματα, βλέμματα και χείλη.
Έθαψε τη γλώσσα.
Έμεινε μονάχα ένα αγρίμι αλαφιασμένο που ’θελε το γιο της.
Μεγάλωνε και δεν έκανε βήμα από κοντά της. Τον έβγαζε έξω σε κρυφούς, σκοτεινούς δρόμους, μα τους μυρίζονταν τα παιδιά κι ερχόνταν κομπανία από πίσω, με πέτρες και κοροϊδίες.
Ο Χριστάκης ήταν απ’ τη μέση και κάτω αφύσικα χοντρός. Τον βάφτισαν «φοράδα», κι επειδή τραύλιζε πολύ ψιλά, νύχτα μέρα άκουγε επιτηδευμένες παιδικές φωνές, καμιά φορά κι από μεγάλους: «φοράδα, φοράδα».
Έβγαλε κι αυτό, σαν μεγάλωσε ζάντζες και παράξενα φερσίματα. Έβλεπε κοριτσάκια και κατέβαζε τα παντελόνια του. Ακόμα και σ’ αυτήν το αγκάλιασμά του άλλαξε. Στριφογύριζε, πιεστά, τα όργανά του στο κορμί της.
Πάλευε, πάλευε.
Θυμόταν πάντα που οι γιατροί είπαν, σαν γεννήθηκε, πως θα πεθάνει σε κάποια «μετεφηβεία». Την περίμενε, πότε σαν την πιο μεγάλη απειλή που θα την αφανίσει και πότε με προσμονή για να γλιτώσει πιο πολύ αυτό.
Πράγματι αρρώστησε, κι όλος εκείνος ο όγκος, η «φοράδα», ταχύτατα έμεινε σαν τσάκινο.
Πέθανε. Μέχρι να το παν στο νεκροταφείο, δεν έβγαλε άχνα.
Μόνο στο μυαλό της ερχόταν συνεχώς πως, σαν γέννησε το άρρωστο, χάρηκε από μια μεριά γι’ αυτόν τον παλιοπούστη που της χάλασε τη ζωή. Θυμόταν που καμιά φορά ζητούσε να πεθάνει και θυμόταν ακόμα συνεχώς πως δεν του τραγούδησε ποτέ στη γλώσσα τους, δε γιόμισε λιγάκι την ψυχή του μ’ αυτά που μπορούσαν, όσο μπορούσαν, να τη γιομίσουν.
Στο νεκροταφείο ξέσπασε.
Έπεσε στον τάφο κι αλάλαζε στ’ αρβανίτικα, λόγια αγάπης, αναθέματα, νανουρίσματα.
                                         Ντιάλιθ’ ιμ, Χριστάκη μου, ντιάλιθ ’ιμ
                                         Λούλε ε στουπίς, ορφανό μου, λούλε
                                        Ου ε ζέζα με τους παλιανθρώπους.
                                        Αχ! χούνα ίμε, μου σπόβε σπίρτιν της μαύρης.[ii]
Κύματα κόκκινα πάφλαζαν στα σωθικά της οι λέξεις κι ανέβαιναν στο λαιμό να την πνίξουν.
Λιβάδια, μαργαρίτες, νύχτες και ματάκια, όνειρα της νιότης, θαμποί χειμώνες, πόνοι περασμένοι, χαμένοι ήλιοι, μανούσια και πρωτοβρόχια, τρυφερά, λες για παρηγοριά, της άλεθαν τα σπλάχνα, οι εικόνες, οι λέξεις.
Μέσα σε κείνο το μαύρο του πόνου, πρώτη της φορά ένιωθε, μετά από νεκρά εξευτελισμένα χρόνια, πως ζούσε.
Έπαιρνε βαθιά ανάσα κι άρχιζε. Έλεγε, έλεγε. Ποτάμι. Λύθηκε το κορμί της. Χτύπαγε παλαμάκια, πότε μ’ άφατο θυμό και πότε με τρελή χαρά.
Ζούμουρ, περιστέρι μου, λούλε ε στουπίς
Ου ε ζέζα, που δε σε χόρτασα φιλί.
Έμεινα εσκρέτα μες στους λύκους.
Ντιάλιθ’ιμ, προστάτη μου, μ’ άφησες μονάχη.[iii]
Έπαιρνε χώματα και πέτρες απ’ τον τάφο και τα πέταγε στις αδερφές, στον κόσμο, στον άντρα.
Έλεγε και τις άλλες μέρες.
Της έφυγε τελείως ο φόβος και την κατέκλυσαν άλλα πράγματα.
Βρήκαν τρόπο και την έβαλαν σε ίδρυμα.


[i] Έρχεται πάλι, μάνα
[ii] Γιε μου, Χριστάκη, γιε μου/ λουλούδι του σπιτιού, ορφανό μου, λουλούδι/ ω η μαύρη με τους παλιανθρώπους/ Αχ! αίμα μου, μου τρύπησες την ψυχή της μαύρης.
[iii] Καρδιά, περιστέρι μου, λουλούδι του σπιτιού/ ω η μαύρη, που δε σε χόρτασα φιλί/ Έμεινα η δόλια μες στους λύκους./ Γιε μου, προστάτη μου, μ’ άφησες μονάχη.
http://sarantakos.wordpress.com/2014/11/30/dimitriou/
 

Εθνική Συνεννόηση έστω την ύστατη στιγμή (Ομιλία Βασίλη Οικονόμου στη Βουλή για τον Προϋπολογισμό του 2015, 04-12-2014)

Εθνική Συνεννόηση έστω την ύστατη στιγμή

(Ομιλία Βασίλη Οικονόμου στη Βουλή για τον Προϋπολογισμό του 2015, 04-12-2014)

ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Ιωάννης Δραγασάκης): Ο κ. Οικονόμου έχει το λόγο.

ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ: Κύριε Πρόεδρε, η συζήτηση για τον προϋπολογισμό είναι πραγματικά κορυφαία στιγμή για το Κοινοβούλιο, καθώς είναι ο βασικός νόμος του κράτους. Είναι η στιγμή όπου οι πολιτικές παρατάξεις, πέρα από τη λογική τους για την οικονομική κατάσταση της χώρας, εκθέτουν και το σχέδιό τους για τη διακυβέρνηση της χώρας. Ουσιαστικά ο προϋπολογισμός αντανακλά το πολιτικό σχέδιο κάθε παράταξης για το πώς θα κυβερνηθεί η χώρα και, αν υπάρχει τέτοιο σχέδιο, πώς μπορεί να προχωρήσει αυτή η χώρα στο μέλλον με ευημερία και σ’ έναν δρόμο που να μπορέσει να διορθώσει τα κακώς κείμενα που ζούμε τα τελευταία χρόνια.

Υπ’ αυτή την έννοια, ο προϋπολογισμός του 2015 έχει την αξία του και τη σημασία του για το πώς οι πολιτικές παρατάξεις βλέπουν την εξέλιξη των πραγμάτων σ’ αυτή την ιστορική καμπή της χώρας.

Κάθε χρόνο ομιλώ κατά τη συζήτηση του προϋπολογισμού. Αυτή τη συζήτηση που γίνεται σήμερα τη χαρακτηρίζει ένα στοιχείο περίεργο, θα έλεγα, κύριοι Υπουργοί. Ποιο είναι το στοιχείο αυτό; Δεν έχει το δραματικό χαρακτήρα του προϋπολογισμού του 2011. Το Δεκέμβριο του 2010, όντας η χώρα πάνω «στην κόψη του ξυραφιού» μετά από το πρώτο μνημόνιο, η τοποθέτηση του κάθε πολιτικού και της κάθε παρατάξεως είχε την κρισιμότητα και τη δραματικότητά της.

Σήμερα, μετά από τέσσερα χρόνια και αφού έχουν απορροφηθεί οι κραδασμοί εκείνης της περιόδου, αλλά και των επόμενων ετών, βρισκόμαστε μέσα απ’ αυτόν τον προϋπολογισμό μπροστά σε διλήμματα και σε σταυροδρόμια.

Πού πάει η χώρα; Πώς θα πάει η χώρα; Ποιο είναι το σχέδιο τελικά που η κάθε παράταξη θα καταθέσει; Και αν τελικά μπροστά μας έχουμε και την κάλπη, ποια είναι η στάση του ελληνικού λαού σε αυτό το σχέδιο το οποίο κάθε παράταξη καταθέτει;

Αυτό το οποίο εγώ τουλάχιστον θέλω να καταθέσω σήμερα εδώ είναι η επιφυλακτικότητά μου απέναντι σε ένα αφήγημα που καταθέτει η Κυβέρνηση, το οποίο παρουσιάζει την εξισορρόπηση των οικονομικών μεγεθών, δηλαδή το πρωτογενές πλεόνασμα, τη σταθεροποίηση της οικονομίας, κάτι που είναι –και πρέπει να το δεχθούμε όλοι- είναι μια θετική εξέλιξη μετά τα δραματικά γεγονότα του 2008, 2009 και του 2010. Σήμερα συζητάμε σε άλλη βάση και αυτό είναι γεγονός και πιστώνεται στην Κυβέρνηση.

Αυτό, όμως, είναι ένα στοιχείο της πολιτικής για τη χώρα. Είναι η βάση για να συζητάμε. Είναι μια αμυντική στάση, όμως, το να μένω εκεί. Δηλαδή, ακούω του κυβερνητικούς Βουλευτές και τους Υπουργούς που πανηγυρίζουν για την επίτευξη του πρωτογενούς πλεονάσματος ή τέλος πάντων για τη σταθεροποίηση της οικονομίας. Καλό είναι. Δεν αντιλέγει κανένας.

Το ερώτημα, όμως, ποιο είναι; Μετά από πέντε δραματικά χρόνια, δεν ήρθε η ώρα, δεν έρχεται η ώρα, δεν πρέπει να έρθει η ώρα της ανάπτυξης, δηλαδή να αντιστραφούν οι κοινωνικοί δείκτες της καταστροφής αυτής της χώρας, είτε λέγεται ανεργία, είτε εισόδημα, είτε δυνατότητα κοινωνικής προστασίας;

Το κοινωνικό κράτος ήταν πολύ ακριβό στη χώρα. Τη δεκαετία του ’80, του ’90 και του ’00, με πολύ πλουσιοπάροχο τρόπο, οι τότε κυβερνήσεις -και οι δύο κυβερνήσεις διαχρονικά και διαπαραταξιακά- μοίρασαν. Και μην μένετε στο ότι συμβολικά στη μνήμη του λαού έχει μείνει ένας πολιτικός που είπε «δώστα όλα». Όλοι έδωσαν το κατιτίς τους, άλλοι λίγο, άλλοι περισσότερο.

Σήμερα, λοιπόν, γίνονται συζητήσεις γιατί δεν κλείνει ακόμα ο μνημονιακός κύκλος. Περιμένουμε ακόμα τα αποτελέσματα της διαπραγμάτευσης -εγώ δέχομαι ότι γίνεται διαπραγμάτευση- για να κλείσει ο μνημονιακός κύκλος, για να μπουν οι τελικές υπογραφές, να γίνει αξιολόγηση και να πούμε ότι θα δοθεί η τελευταία δόση για το 2014, να πληρωθούν τα ομόλογα και να μπούμε, υποτίθεται, σε ένα νέο κύκλο, -όχι υποτίθεται, έτσι είναι η ροή των πραγμάτων-, στο μεταμνημονιακό κύκλο.

Και ερωτώ: Αυτή η πορεία της χώρας δεν πρέπει να γίνει υπό καθεστώς και υπό συνθήκη συναίνεσης των βασικών παρατάξεων αλλά και όλων των πολιτικών παρατάξεων οι οποίες τέλος πάντων είναι στην Αίθουσα ή βρίσκονται στο κοινωνικό γίγνεσθαι; Ποια είναι αυτή η συναίνεση που εμείς παρατηρούμε και βλέπουμε λειτουργώντας ως μια κλασικού τύπου ευρωπαϊκή χώρα; Καμία! Αυτή είναι μεγάλη αδυναμία της Κυβέρνησης και της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, κύριε Τσουκαλά, η οποία δεν ανταποκρίνεται στα μηνύματα των καιρών και του λαϊκού παράγοντα, που λέει ότι πρέπει να βρούμε τις συναινέσεις για βασικά ζητήματα τα οποία αφορούν την πορεία του τόπου και τον πυρήνα της πολιτικής και πραγματικής παρουσίας αυτής της χώρας στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι.

Να σας πω εν συντομία τέσσερα σημεία στα οποία μπορεί να υπάρξει αυτή η συναίνεση και η συνάντηση όλων των πολιτικών δυνάμεων του δημοκρατικού τόξου;

ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Ιωάννης Δραγασάκης): Αφήσατε, όμως, τα σημεία στο τέλος. Κάντε το τηλεγραφικά.

ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ: Δεν θα εμβαθύνω. Άλλωστε, υπάρχει σε εξέλιξη μια πολιτική κίνηση Βουλευτών, η οποία αναλύει -και θα υπάρξει η δυνατότητα τις επόμενες μέρες να αναλύσει- ποιες είναι οι συναινέσεις και πώς μπορούν να γίνουν συναινέσεις.

Τα τέσσερα σημεία, λοιπόν, είναι τα εξής:

Πρώτον η διαχείριση του δημόσιου χρέους. Πρέπει να υπάρχει ένα μίνιμουμ συνεννόησης, ποιες είναι οι εθνικές προτάσεις.

Δεύτερο σημείο είναι η συνταγματική αναθεώρηση. Πρέπει να ξεκινήσει από αυτήν τη Βουλή η συνταγματική αναθεώρηση για να ολοκληρωθεί στην επόμενη.

Τρίτο σημείο είναι η αλλαγή του εκλογικού νόμου. Πρέπει να τελειώνουμε με τα μπόνους που παραποιούν τη βούληση του ελληνικού λαού.

Τέταρτο και τελευταίο σημείο είναι η εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας, δηλαδή να μη διαλυθεί η Βουλή σήμερα για αυτόν το λόγο. Για οποιοδήποτε άλλο λόγο ναι. Άλλωστε, όπως ορίζει το Σύνταγμα, αν υπάρχει δυσαρμονία ή αν η κυβέρνηση δεν μπορεί να περάσει τα νομοσχέδιά της ή την πολιτική της, η κυβέρνηση πέφτει.  

Άρα, αυτά τα τέσσερα σημεία πρέπει να είναι σημεία συνάντησης, συναίνεσης και σύνθεσης κι εκεί να κριθεί κάθε παράταξη ποιες προτεραιότητες έχει και πώς θέλει να πορευτεί στο μέλλον.

Εμείς, λοιπόν –και κλείνω, κύριε Πρόεδρε- εκπροσωπώντας εδώ μια νέα πολιτική κίνηση, το Δημοκρατικό Σύνδεσμο, αλλά και μια νέα συμπαράταξη δυνάμεων στο χώρο της μεταρρύθμισης του ριζοσπαστικού κέντρου και στο χώρο της κεντροαριστεράς, αυτό που έχουμε να πούμε είναι ότι αν υπάρξουν οι συναινέσεις, αν υπάρξει αυτή η διάθεση από τις πολιτικές παρατάξεις, εμείς θέλουμε, μπορούμε και προσφερόμαστε να συμβάλουμε στην επίτευξη αυτής της νέας πορείας για τη χώρα.

Ευχαριστώ.